łódzki wikingr
„DIAMENT”
Byłaś zaklęta w górskim krysztale,
niczym baśniowa królewna w szklanej grocie.
Nadałem diamentowy szlif Twej szacie,
byś mogła rozsyłać swoje boskie światło
– uzdrawiając tych, którzy tego pragną.
JANUSZ ANDRZEJ BERNER
ŁÓDŹ – 6 marca 2010 r. (6.29 a. m.)
Wiersz ten dedykuję Małgosi K., która potrafiła ożywić kryształ.
„FALA”
Rozmieniłem swój świat na drobne.
Płatki niezapominajek uniosły okruchy mojego JA
po oceanie życia, zataczając coraz to większe kręgi,
by powrócić wraz z promieniami wschodzącego słońca
na fali optymizmu.
JANUSZ ANDRZEJ BERNER
ŁÓDŹ – 3 marca 2010 r. (9.37 a. m.)
„ŚREDNIK”
Przecinek wraz z kropką w parze
wielki dyskurs prowadzili,
wbrew pozorom – jak myślicie,
byli wręcz dla siebie mili.
Kropka mówi – kończę zdania,
również nad i czasem bywam,
wszak to piękna i wspaniała
– taka cudna perspektywa.
Przecinek zaś na to rzecze
– jestem jak Ty, lecz z ogonkiem,
też wspaniały, mądry, piękny
i zarządzam swoim „trzonkiem”.
Całą noc debatowali,
wielki dyskurs prowadzili,
a nad ranem razem z siebie
średnik piękny utworzyli.
Janusz Andrzej Berner
Łódź – 2 marca 2010 r. (7.25 p. m.)