Janusz Andrzej Berner

SPOTKANIE POETÓW W HOTELU GRAND – ŁÓDŹ

W dniu 9 listopada 2010 r. w Barze Hotelu „Grand” odbyło się spotkanie poetów Łódzkiej Grupy Literackiej „Centauro”, pod hasłem „Wino, miłość i śpiew”, recytowali swoje wiersze. Przy akompaniamencie gitary zaśpiewałem kilka utworów (słowa, muzyka mojego autorstwa). Występ został nagrodzony głośnymi brawami – budujące. Dziękuję – Janusz Andrzej Berner.

„CYGAŃSKIE ŻYCIE”

„CYGAŃSKIE ŻYCIE”

Tak bardzo chciałbym w świat wyruszyć z taborami,
pod gołym niebem czerwone wino pić,
śpiewać i tańczyć przy ognisku z Cyganami,
pragnę jak oni wolnym być.


Cyganie tańczą to wiruje ziemia,
kiedy śpiewają to wraz z nimi nuci wiatr,
pieśń piękną niosą: echo oraz drzewa
– hen do księżyca i do gwiazd.

Nie zagra, nie zaśpiewa Cygan na Montmartrze,
bo wypędzono go gdzieś w Karpat cień,
pod więżą Eiffla nie usłyszą Paryżanie
żałosnych słów ballady tej.

Ćhave nie zagra więcej już na skrzypkach,
wody Sekwany nie poniosą pieśni tu,
melodii tęsknej nie usłyszą już Francuzi
– nikt nie utuli ich do snu.

Tak bardzo chcę by śpiewać z Cyganami,
w leśnych ostępach źródlaną wodę pić,
wędrować z nimi, gdzieś na kraniec świata
– chcę tak jak oni wolnym być.

Janusz Andrzej Berner
Łódź: 28 października 2010 r. (11.26 a.m.)

Chwyty gitarowe: d C d; d C d; F C d a; F C d;

„ŁÓDŹ – MOJA MAŁA OJCZYZNA”: RECENZJA HANNY PROSNAK ORAZ FRAGMENT KSIĄŻKI

„Łódź moja mała ojczyzna” to kolejna książka Janusza Andrzeja Bernera, po wydanej w 2008 r. „Wikingach – prawdziwej historii”.

Tym razem autor prezentuje obraz Łodzi widzianej z perspektywy własnego dzieciństwa spędzonego na Chojnach. Sentymentalna podróż pozwala udokumentować zapomniane lub powoli zapominane obyczaje, zjawiska, przedmioty (gra w klipę, mecz w cymbergaja, ławki szkolne z kałamarzami). Nieskomplikowane rymy użyte przez autora służą utrzymaniu rytmiczności całego utworu i nadaniu lekkiej w czytaniu postaci. Liczne przypisy objaśniają terminy i pojęcia, które według autora, stanowią charakterystyczne punkty krajobrazu i życia na Chojnach w owym czasie.”Łódź – moja mała ojczyzna” nie zawiera pogłębionej refleksji o wzrastaniu w tym właśnie miejscu i czasie, to rodzaj pogodnego obrazka z łezką w oku, „rzewne wspomnienie” jak pisze sam autor. Warto jednak podkreślić, że każda próba ocalenia od niepamięci jest cenna. Tak jak fotografia ocala obraz, tak słowo potrafi ocalić nazwy, znaczenia, konteksty obyczajowe i społeczne. Janusz Andrzej Berner udowadnia, że nie tylko wielkie wydarzenia tworzą historię ale historia to także nasze indywidualne pamiętanie czasu w którym żyjemy.

dr. nauk humanistycznych Hanna Prosnak

„ŁÓDŹ – MOJA MAŁA OJCZYZNA”

– Wspomnienie –
Kiedy czasem siądę w fotelu,
spokojnie przymykam powieki
– wracam do wspomnień sprzed lat,
widzę, że inny był całkiem – mojej młodości świat.

Fabryki z czerwonej cegły,
kominy na miasto patrzące
Łódź co dzień tętniąca życiem
– to dla niej świeciło słońce.

– Podwórko –
Podwórka też miały swój urok,
tkwiła w nich jakaś siła,
ta moja „Mała Ojczyzna”
właściwie Nasza była.

Rozmowy przy trzepaku
najczęstszym miejscu zbiórek,
zabawa w ganianego
na dachach pobliskich komórek.

Gra w klipę a także w komórki,
choć szare – wynająć trzeba,
dwa ognie – zbijak bez „matek”
i piłka co leci do nieba.

Należy też wspomnieć o klasach
zabawę nie w chłopkę lecz w chłopka
grały w nią tylko dziewczyny
– zabawa ta była wręcz „słodka”

Czemu tak mówię, że „słodka”
rozpraszam Wasz opór wszelki,
była odmianą hazardu
– bo w puli były … cukierki.

Ciupy, guma, skakanka,
„zośka” – podbijana w górę,
to były dziecięce zawody
– nie tylko łódzkich podwórek.

Zabawy w chowanego
ganiany, berek, podchody,
wyścigi „kolarskie” (kapslami)
– „sportowa” rywalizacja pomiędzy dzieciakami.

Gra w kiplo, gdzie szajbę rzucano
by zbijać nią drobne bilony,
trąciło to niemal hazardem
– byliśmy w szponach mamony.

I murek, hazardu odmiana
– o ścianę rzucane monety,
poker, chlust, oczko i bączek
– też dodawały podniety.

Strzelanie z procy do celu,
małymi kamyczkami
lub z gumy (takiej od majtek)
– papierowymi sztyftami.

Gra scyzorykiem w noża
i wojnę – w piaskownicy,
zabawa w ganianego
– po kocich łbach na ulicy.


Od najmłodszych lat byłem emocjonalnie związany z Łodzią i tak jest do chwili obecnej.
Dla zainteresowanych zamieszczam fragment tekstu z mojej książki.